Onze oude dame is onze oudste poes Pukkie, negentien en een half jaar oud, en drie weken geleden erg ziek geworden. Nadat bij haar een kaakontsteking was geconstateerd, bleek ze een dag later ook de niesziekte te hebben en waren er twee opties. De eerste hebben we nog maar even uitgesteld. Onder narcose het abces ontlasten, want hoe zou onze oude dame uit de narcose komen of zou ze er xc3xbcberhaupt wel uitkomen? De tweede optie was aan de antibiotica en pijnstillers en aan de dwangvoer. Dat klinkt makkelijker dan het lijkt. Drie keer per dag de oude dame in de houtgreep houden, haar bekje open wrikken en alles naar binnen zien te krijgen met behulp van een spuitje. Het is gelukt, maar ze knapte er niet echt van op. In ons hoofd speelde dan ook het afscheid een steeds grotere rol. Wanneer is er nog een poeswaardig bestaan? Wanneer gaan we met haar terug naar de dierenarts? Komt ze dan nog wel thuis? Maar toen wij ons al hadden neergelegd bij een afscheid, had de oude dame dat niet. Op een ochtend keek ze helderder uit haar ogen, weigerde pertinent de dwangvoeding en ging ze weer zelf aan het eten en drinken.

En zie daar. Ze xc3xads er weer. Ligt op de warmste plekjes in het huis, heeft grote honger en loopt als een pronte oude dame rond. We hopen haar nog een poosje bij ons te houden en wat zijn we blij.

 
Fijn weekend voor iedereen.